• Είναι «αντιρατσιστές». Δείχνουν να επιθυμούν την μεθοδική αλλοίωση της εθνικής ομοιογένειας της Ελλάδας με την βίαιη μαζική ένταξη σ’ αυτήν ανεξέλεγκτου αριθμού μεταναστών.

  • Είναι «δημοκράτες». Θέλουν άμεση αναγνώριση όλων των δικαιωμάτων σε κάθε μη-Έλληνα που εγκαθίσταται νομίμως ή παρανόμως, στην χώρα μας. Ήδη γίνεται λόγος για παροχή πολιτικών δικαιωμάτων και δικαιώματος ψήφους στους μετανάστες στις επόμενες νομαρχιακές και δημοτικές εκλογές.

  • Είναι «διεθνιστές». Ζητούν χαλαρά σύνορα μέχρι να καταργηθούν εντελώς. Τα έθνη κατ’ αυτούς είναι παροδικοί σχηματισμοί, συμβάσεις μεταξύ των πολιτών, που η «πρόοδος» θα τερματίσει τον εφήμερο βίο τους.

  • Είναι «ειρηνιστές». Μιλούν συνεχώς για μείωση ως και κατάργηση των αμυντικών δαπανών ή των παρελάσεων στις εθνικές επετείους. Προτείνουν αποστρατιωτικοποίηση της Δωδεκανήσου, σταδιακό αφοπλισμό έστω και μονομερή, να μην αντιδρούμε στις τουρκικές προκλήσεις, να πάψουμε να φροντίζουμε για την άμυνα. Αξιοσημείωτη είναι η προπαγάνδα των ΜΚΟ αυτών υπέρ των αντιρρησιών συνείδησης, που αρνούνται να καταταγούν στον στρατό, την ώρα που το ίδιο το Σύνταγμα ορίζει πως όλοι οι Έλληνες έχουν τις ίδιες υποχρεώσεις.

  • Είναι οπαδοί της «πολυπολιτισμικής κοινωνίας». Όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσης αξίας και συνεπώς το να ασχολούμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό είναι κατακριτέος σωβινισμός, που πρέπει να εξαλειφθεί. Η Ελλάδα πρέπει να μεταμορφωθεί σε πολυπολιτισμική, δηλαδή να δεχθεί ως ίσης αξίαςπολιτισμούς» που μας εισάγουν διάφοροι τριτοκοσμικοί. τους «

  • Είναι πιστοί της «ισότητος». Πράγμα που σημαίνει να καταργηθούν οι διακρίσεις ηθικό - ανήθικο, κοινωνικό - αντικοινωνικό, εθνικό - αντεθνικό, καλό - κακό. Να αναγνωρισθεί το ανώμαλο, το ανήθικο κ.λπ. ως απλώς «διαφορετικό».

  • Είναι «ανεξίθρησκοι». Επιδιώκουν την μετατροπή του ελληνικού κράτους σε άθεο και αθεϊστικό, ενώ πολεμούν την Ορθοδοξία, προβάλλοντας ταυτοχρόνως τα διεθνιστικά τους στοιχεία.

  • Είναι «οικουμενιστές». Το εθνικό πρέπει να υποτάσσεται στο οικουμενικό. Άρα οι αξίες, οι αρχές, οι επιδιώξεις, τα οράματα, τα συμφέροντα του Έθνους οφείλουν να παραμερίζονται προς χάριν των οικουμενικών. Π.χ. η διατήρηση της Θράκης στην ελληνική επικράτεια είναι εθνικό θέμα. Η διαφύλαξη της ειρήνης, όμως, είναι οικουμενικό συμφέρον, όπως και η προστασία των μειονοτήτων (βλέπε Κοσσυφοπέδιο) και συνεπώς, εάν τεθεί πρόβλημα, η Θράκη πρέπει να θυσιασθεί στον βωμό της οικουμενικότητος και της ειρήνης.
    Στο έλλειμμα δημοκρατικής συμπεριφοράς των ποικίλλων εκπροσώπων αυτών των ψευτοπροοδευτικών οργανώσεων, πρέπει να επισυναφθεί ο τρόπος που αντιμετωπίζουν την «άλλη πλευρά». Κοσμούν τους συνομιλητές τους με «πολιτικώς ορθά» επίθετα όπως: «ακροδεξιός», «ναζιστής», «ρατσιστής», «φασίστας».
    Οι «προοδευτικοί» των ΜΚΟ προφέρουν λέξεις και φράσεις, τις οποίες χρησιμοποιούν κατά το δοκούν.

  • «Ανθρώπινα δικαιώματα» κατ’ αυτούς σημαίνει κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας και βουλήσεως εν ονόματι των εν λόγω δικαιωμάτων.

  • «Αντιρατσισμός» σημαίνει κατάργηση των εθνικώς ομοιογενών κοινωνιών δια της μεταλλάξεώς τους σε πολυφυλετικές.

  • «Πολυπολιτισμός» σημαίνει υποβάθμιση των εθνικών πολιτισμών, ιδίως του ελληνικού, δια της ισοπεδωτικής εξισώσεώς τους και φαντασιακών εφευρέσεων τύπου «πολιτισμός των πολιτισμών».

  • «Ανεξιθρησκεία» σημαίνει αποθρησκειοποίηση του κράτους και της κοινωνίας. Εξίσωση όλων των θρησκειών, παραθρησκειών και αιρέσεων.

  • «Ειρήνη» σημαίνει κάτι μεταξύ συμβιβασμού και ενδοτισμού. Δεν αξίζει να πολεμούμε για το Έθνος, ένα φαντασιωτικό κατασκεύασμα που βλάπτει την αγορά, εμποδίζει την παγκοσμιοποίηση, προκαλεί πολέμους και άλλα δεινά. Εν ονόματι της ειρήνης προωθείται ο εξευτελισμός των εθνικών συμβόλων, η περιθωριοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων και η απαξίωσή τους στα μάτια του λαού.
    Αν ο ρόλος αυτών των ΜΚΟ περιοριζόταν λοιπόν σε έργο φιλανθρωπικό ή ανθρωπιστικό, ουδέν μεμπτόν. Στην περίπτωση της Ελλάδας όμως, εντοπίζονται τέτοιες οργανώσεις να έχουν στοιχηθεί στην αμερικανική ιδεολογική πλατφόρμα και να προπαγανδίζουν, ιδίως στα εθνικά θέματα, τις θέσεις των ΗΠΑ και -δυστυχώς- της ίδιας της Τουρκίας. Ασκούν κατ’ ουσίαν πολιτικό έργο, αναπαράγοντας πολιτικές θέσεις και μάλιστα ξεκάθαρα ανθελληνικές. Και ενώ ισχυρίζονται πως εκπροσωπούν την κοινωνία των πολιτών, στην πραγματικότητα εκπροσωπούν έναν πολύ συγκεκριμένο ολιγάριθμο ιδεολογικοπολιτικό χώρο, με μεγάλη όμως προπαγανδιστική ισχύ στα ελληνικά ΜΜΕ.
    Το έξωθεν πατρονάρισμα πολλών μη κυβερνητικών οργανώσεων και η κηδεμόνευσή τους από τον αμερικανικό παράγοντα, θα ήταν αφελές να πιστεύουμε ότι γίνεται τυχαία ή με αθώα κίνητρα. Το τελικό ερώτημα είναι αν η ελληνική πολιτεία, το ελληνικό κράτος, έχει την διάθεση να αντισταθεί στην κατασυκοφάντησή του από τέτοιες οργανώσεις και αν έχει αντιληφθεί ότι στηρίζοντάς τες, υποσκάπτει τα ίδια του τα θεμέλια.